Na Łowisku - Serwis wędkarski
Home Atlas ryb Wędkarstwo spławikowe Wędkarstwo spiningowe Wędkarstwo gruntowe Zanęty Łowiska Linki Kontakt

WIADOMOŚCI OGÓLNE

Spławik

Odpowiednie ustawienie spławika, tak zwany grunt, umożliwia podanie przynęty na ściśle wybranej głębokości lub położenie jej na dnie. W zależności od charakteru wody, przynęta znajduje się w bezruchu (woda stojąca) lub też spływa za lub przed dryfującym na powierzchni spławikiem (rzeka, silny prąd powierzchniowy w wodzie stojącej).
Spławik jest optycznym sygnalizatorem tego co się dzieje pod wodą. W momencie brania spławik "ożywa": chwieje się, podskakuje, znikla pod wodą, wynurza się, podskakuje, znika pod wodą, wynurza się lub wykłada. Dla doświadczonego wędkarza jest to od razu informacja, co ryba robi z przynętą. Baczne obserwowanie spławika umożliwia też określenie z dużym prawdopodobieństwem gatunku biorącej ryby oraz podjęcie decyzji, kiedy wykonać zacięcie. Lekkie, ale dość szybkie szarpnięcie wędziskiem w górę lub w bok napręża żyłkę a haczyk pewnie wbija się w pysk ryby. Zestaw spławikowy może być dwojakiego rodzaju. Albo jest to wędka z przelodkami i kołowrotkiem, albo też bardzo długa nasadowa tyczka (lub teleskop) z przywiazana do szczytówki żyłką ze spławikiem, ciężarkiem i haczykiem.
Obydwa wymienione zestawy spławikowe mają wady i zalety. Wyczynowe wędziska nasadowe, niekiedy długości nawet ponad 10 m, z żyłką dowiązaną na stałe do szczytówki, umożliwia bardzo delikatne wędkowanie. Wędziska te mają bardzo elastyczne, zwężające się, niekiedy dio średnicy cienkiego drutu, szczytówki dzięki czemu prawie każde zacięcie jest skuteczne. Pole manewru podczas holu jest jednak bardzo ograniczonei w momencie, gdy na haku zawiśnie naprawdę duża i waleczna ryba, wędkarz nie ma możliwości popuszczenia żyłki, aby ten sposób wyhamować jej dzikie ucieczki. Cienka żyłka pęka wtedy już po kilku kilku sekundach, a ryba odpływa w siną dal.Spławikowa wędka z przelotkami i kołowrotkiem pozwala dość skutecznie zapobiec temu nieszczęściu. Zestaw taki nie jest jednak już taki finezyjny, tak "naturalny" i skuteczny, jak bezprzelotowa tyczka.
Na zestaw spławikowy można złowić przaktycznie każdy gatunek ryb spokojnego żeru. W zależności od warunków panujących na łowisku, kształt i wyporność spławika oraz "kaliber" całego zestawu mogą być różne. Największe szanse na sukces mają ci wędkarze, który bacznie obserwują łowisko, dobrze znają zwyczaje łowionych ryb i potrafią za każdym razem optymalnie dobrać d o siebie wszystkie elementy zestawu spławikowego.
Bardzo ważne jest wybór odpowiedniego spławika. Obecnie produkuje się nie tylko spławiki na płocie, leszcze, karpie, szczupaki i inne gatunki ryb, ale także modele na bezwietrzną lub wietrzną pogodę, na wodę stojącą lub płynącą.
Wędkę spławikową montuje się zawsze pod kątem łowiska oraz gatunku ryb. Przynętę podaje się na różnych głębokościach lub kładzie się na dnie, w zależności od tego, gdzie w danym momencie mogą najlepiej brać ryby. Obciążenie z ołowiu idealnie wyważa spławik i utrzymuje go w pozycji pionowej. Spławik obciąża się zazwyczaj śrucinami, czyli małymi ołowianymi kulkami z nzcięciem umożliwiającymzaciśnięcie na żyłce. Spławik musi być tak wyważony, aby na powierzchni wody widoczny był tylko jego czubek lub sam koniec antenki. Tylko wtedy biorąca ryba nie czuje żadnego podejrzanego oporu, nie "walczy" z dużą wypornością spławika.
Sruciny, jeżeli jest ich więcej i są w róznych wielkościach, z reguły zaciska się na żyłce w ten sposób, że największa śrucina znajduje się najbliżej spławika. Im bliżej haczyka, tym śruciny powinny być coraz mniejsze.
W zestawach do łowienia w wodzie płynącej, spławik jest obciążony zazwyczaj tylko małą ołowianą kulką (przelotową, naciąganą na żyłkę) i ewentualnie kilkoma śrucinami. W łowiskach o większej głębokości, niż wynosi długość wędki, używa się spławików przelotowych oraz stoperów. Ołowiana kulka leży na dnie, a dzięki precyzyjnemu ustawieniu gruntu spławik tylko minimalnie wystaje z wody. Przynęta także leży na dnie. Napór prądu wody na żyłkę sprawia, że mały ciężarek toczy się powi\oli po n\dnie i ciągnie za sobą przynętę. W ten sposób można obłowić dość długi odcinek rzeki. Biorąca ryba bez trudu przeciąga żyłkę przez otwór w ciężarku i spławik znika pod wodą. Dla wędkarza jest to sygnał, aby wykonać zacięcie i rozpocząć hol.
Normalnie spławik jest montowany na żyłce na stałe i tylko przy użyciu pewnej siły daje siępo niej przesuwać. Przed przeciągnięciem żyłi przez dolne oczko spławika należy najpierw naciągnąć mały wentylek, a potem naciągnąć go na czubek lub antenkę spławika. Dwupunktowe połączenie z żyłką gwarantuje, że spławik nie będzie się sam na niej przesuwał, zaś wędkarz bez trudu będzie mógł ustawić odpowiedni grunt.
Podczas łowienia na dużych głębokościach spławik musi być przelotowy i łączyć sięz żyłką tylko jednopunktowo. Żyłka swobodnie przechodzi przez dolne uszko spławika. STOPER W tym momencie spławik musi być jednak zastopowany, gdyż w przeciwnym razie ciężarek opadnie na dno i nie zrównoważy wyporności spławika. Spławik będzie wtedy leżał na wodzie, ciężarek z przynętą na dnie, a wędkarz nie będzie wiedział, kiedy ma branie. Dlatego też, w odpowiedniej odległości os haczyka na żyłce głównej musi znależć się mały węzeł stoperowy. Gotowe gumowe stopery lub zawiązane już z nitki węzły stoperowe ze szklanymi koralikami, które wystarczy tylko naciągnąć na żyłkę, można kupić prawie w każdym sklepie wędkarskim. Po naciągnięciu stopera, żułkę przeprowadza się przez dolne uszko spławika, następnie zaciska pod nim śruciny i wiąże haczyk. Haczyk można dowiązać bezpośrednio do żyłki głównej lub poprzez mały karabińczyk na gotowym przyponie. Jeżeli głębokość łowiska wynosi na przykład 15 m, to stoper znajduje się dokładnie w takiej samej odległości od haczyka i przed rzutem jest nawinięty razem z żyłką na szpulę kołowrotka. Spławik znajduje się wtedy w najniższym możliwym położeniu na zwisającej w dół żyłce. Podczas rzutu mały węzeł stoperowy przechodzi razem z żyłką przez przelotki, praktycznie bez zahaczenia. Gdy zestaw upadnie na wodę, obciążenie pociąga za sobą przynętę w dół, a spławik, dzięki swej wyporności, leży na poweierzchni. Żyłka przechodzi swobodnie przez uszko spławika (kabłąk kołowrotka musi być w tym momencie otwarty!) i w momencie, gdy do uszka dojdzie stoper, spławik unosi się do góry i ustawia się na głębokości 15 m, czyli dokładnie tam, gdzie chciał wędkarz. Jeżeli przynęta ma być podana kilka centymetrów nad dnem, łowisko musi być wcześniej dokładnie wysondowane. Można użyć do tego celu specjalnego ciężarka sondującego.
Tak dociążony zestaw zarzuca się w wybrane miejsce. Jeżeli ustawiony grunt jest zbyt duży, spławik będzie przez cały czas leżał na powierzchni i w odóle nie ustawi się w wodzie. Przy za małym gruncie spławik znika pod wodą. W obydwu przypadkach stoper na żyłce musi być odpowiednio przesunięty w górę lub w dół.
Przy precyzyjnie ustawionym gruncie ciężarek sondujący zaciśnięty na haczyku leży na dnie (później zamiast ciężarka będzie to przynęta), natomiast spławik stoi w wodzie idealnie prosto lub lekko przynurzony (jeżeli przynęta ma być potem podana tuż nad dnem). Po skończeniu sondowania zdejmuje się z haczyka.

WĘDKARSTWO SPŁAWIKOWE

WIADOMOŚCI OGÓLNE
Z WAGGLEREM NA LESZCZA-część 1
Z WAGGLEREM NA LESZCZA-część 2
JAKI SPŁAWIK NA JAKIE ŁOWISKO